"Moes"

2 september 2010 - IK MIS JE

Terug naar huis rijd ik over de Bulkweg en op de radio draaien ze de nieuwste hit van de buurman. Onze vriendelijke Frans zingt: “Ik mis je”. Deze woorden sluiten mooi aan bij mijn gevoel van vanavond.

Ik mis Miep. Tante Miep.

Natuurlijk was Miep vorig jaar ook niet meer in de bouwhal te vinden, maar dat was anders. Tegen beter weten dachten we dat het tijdelijk was. Een soort sabbatical. Ze had er de leeftijd voor.

Afgelopen winter stierf ze en daarmee was het afscheid definitief. Wat had ik haar graag nog een keertje zien plakken aan een van de insecten.  Of liever: zien strooien.

Ik zet de radio harder en zing zachtjes mee.

Dag Miep.

28 augustus 2010 - MAXIMA

Maxima bezoekt het fruitcorso. Haar man komt ook mee. Afgelopen week stond er een artikel in De Gelderlander over de voorbereidingen.  Na het lezen is mijn fantasie op hol geslagen. Niet door Maxima; mooie vrouw trouwens.

Nee, het komt door deze zin: “ …en op het parcours zullen snuffelhonden af en toe een wagen controleren.”  Wat verwacht men dan aan te treffen? Springstof? Hierbij een geruststellend bericht voor de rijksvoorlichtingsdienst: klaps is een perenras. Niet in paniek raken dus.

Zonder gekheid. Kunnen we straks nog genieten van ons corso?

Hoe onschuldig is Flipje? In zijn kostuum past gemakkelijk een bomgordel.  De tielse jeugd komt met een heks op een bezem. In menig sprookje heeft u kunnen lezen hoe onbetrouwbaar deze beroepsgroep is.
Buren komt dit jaar met slagkracht. Wat doet de beveiliging als voorzitter Ruud Drost weer eens zijn armen spreidt voor de eretribune? Ik vrees het ergste.
Bij de haaien van Drumpt zie je de printplaatjes en de draden gewoon zitten.  Nee hoor, geen corsowagen komt door de screening.

Tip voor Vierstromenland: stuur onze prins na afloop gewoon de DVD van het corso toe. Veel goedkoper en ook leuk voor de kleine prinsesjes. Wij sturen Maxima zelf wel een uitnodiging voor het plakkersfeest. Ps: Je wordt thuis gebracht.

22 augustus 2010 - GEUR

De geur van het corso. Als kleine jongen kon ik al genieten van het parfum van september. Terwijl de ochtendlucht nog vochtig is, mengen de geuren van vers fruit zich met de indringende lucht van ronkende tractoren.

Zoete aardbeien, scherpe paprika’s en dampende diesel. Yves Saint Laurent kan hier niet aan tippen. Voor mij een blijvende herinnering aan het corso: veel intenser dan foto’s

Van horen zeggen wist ik dan de vrijwilligers van Tiel zondagmiddag hun creaties naar buiten zouden rijden. Ik ben vanmiddag stiekem komen kijken in de hoop al een vleugje corso te mogen opsnuiven.

Mijn neus bleef leeg. Ik geloofde mijn ogen niet. De wagens komen zonder hulp naar buiten toe.  Geen uitlaat, geen trillend stuur. De tractor is vervangen door de laptop en een afstandbediening. Een absolute topprestatie. Wat mogen jullie samen trots zijn op deze vooruitgang, maar ik denk met weemoed aan de geur van het verleden.

27 april 2009

Foto’s in lokale kranten. Ik heb er niet zoveel mee. Vaak zijn ze in scène gezet en dekken ze de lading van het artikel niet. Een goede foto kan versterken. Soms is een foto een verhaal op zich.

Vandaag zag ik een goed voorbeeld. De Gelderlander plaatst een foto van Jan Bouwhuis. Het beeld dekt volledig de lading van de presentatieavond van alle nog te bouwen corsowagens.

Wat zien we? Van links naar rechts zien we Hans, Wilco en Sylvia kijken naar de maquette van corsoclub Zoelen. Het is meer dan kijken. Het is observeren, taxeren en beoordelen zonder iets te laten blijken. Stuurse blik. Handen in de zakken. Hooguit een bescheiden knikje of een goedkeurend ja. Vooral de kaarten tegen de borst houden.

Wat ziet u niet? Later vinden we het trio terug op een bankje aan de rand van de Prinsenhof. Een eerste aanzet tot het maken van een prognose. Heerlijk. Wie maken er een kans? De lijstjes worden uitgewisseld.

Zo beleven wagenbouwers de presentatie. In stilte waarnemen en oordelen. Vooral niets laten blijken aan de makers van een maquette. Dit beeld ligt gevangen in dit kleine fotootje. Jan, dank je wel.

Voor de liefhebbers: dit ritueel komt nog een keer terug. Op de tweede zaterdag in september zal er in de vroege ochtendzon weer worden gekeken. Met de handen in de zakken.

Als dit de opmaat is voor het komende corsoseizoen?

13 maart 2009 - Prinsenhof

Je moet het willen zien, maar deze avond stond bol van de symboliek.

Er hangt een nieuwe veldslag in de lucht en vanavond trokken afgevaardigden van de diverse legers op naar het koninkrijk Buren. De winnaar van de laatste duels ontving haar uitdagers niet binnen de stadsmuren, maar in De Prinsenhof. Prinsen. Prins? Dat is duidelijk een trede lager. De troon krijg je niet. Die moet je veroveren.

Een plaats in het open veld net buiten de stadswal. Daar was men welkom voor de eerste inleidende beschietingen.  Er stonden zelfs vuurkorven.

Tiel had haar wethouder afgevaardigd. Hij was samen met een groep trouwe volgers gaan vertellen dat zij een enorm leger op de been gaat brengen. Imponeren. Daar gaat het om. Ouderwets op de borst kloppen. De aanwezigen taxeerden hun kansen. En de koning? Is er twijfel of is grootte niet doorslaggevend? De laatste slag? De eerste tik is in ieder geval uitgedeeld.

Oorlog kost geld en de geldkist is leeg. Misschien wel leger dan de dansvloer. Het was nog te vroeg om te feesten. Of waren er simpelweg te weinig jonkvrouwen? Om de komende slag te financieren heeft grootvorst Marcel van Kempen een nieuwe belastingmaatregel aangekondigd. Het voetvolk gaat het merken. Het corso gaat op de bon.

Van Kempen? Strijdbare naam. Dat komt wel goed.

27 februari 2009 - Entertainment

Vanavond mocht ik weer naar het clubgebouw van de KTSM. Daar hield corsoclub Tiel haar traditionele presentatieavond. Vooraf was ik benieuwd wat me te wachten stond.
Oké, het fruithapje is dan een zekerheidje, maar voor de rest is het afwachten.

Wat een avond is het geworden. Geheel onverwachts ben ik getrakteerd op top entertainment waar menig commerciële omroep haar vingers bij af zou likken.

Eerst een soort goochelact. Snelheid en afleiding zijn daarbij een must en dat had onze Björn goed begrepen. Voor hem stond iets verstopt onder een fris groen kleed. Hij prevelde een paar woorden en hopla, weg was het kleed. Vervolgens werd het voorwerp snel rond gedraaid onder het de afleidende tekst: “…slechte kant, goede kant, slechte kant, goede…” en de appelgroene doek werd er weer vakkundig overheen gedrapeerd. Daarna was zowel het voorwerp als de goochelaar verdwenen. Bravo. Bis. Hans Klok kan zijn borst gaan nat maken.

Dit optreden werd zo mogelijk overtroffen door een muzikant van wereldklasse. Nou weet ik wel dat hij afkomstig is uit een muzikaal nest, maar toch. De artiest koos voor een originele volgorde. Normaal komt men eerst uit de coulissen om daarna een optreden te verzorgen. Chris de Vree draaide het geheel om. Hij speelde een compositie op (vermoedelijk) grote trom in het instrumentenhok van onze gastheer om zich vervolgens pas te presenteren aan zijn publiek. Prachtig. Bravo.

Als dit de opmaat is voor het komende corsoseizoen?